باید یک بار بخاطر همه چیز گریه کرد. آنقدر که اشکها خشک شوتد، باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد

دفتر زندگی را ورق زد. به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد.


من او را دوست داشتم ، آنا گاوالدا ، الهام دارچینیان ، نشر قطره.

***سلام یه مدت نبودم ؛ چند تا کتاب جدید رسیده دستم اولیش کتاب «من او را دوست داشتم »

کتاب خوبیه متونین تهیه بکنین و از خوندنش لذت ببرین

چقدر باید بگذرد تا آدم بوی تن کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟

و چقدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت ؟

ص ۳۵

هوس سیگار کردم. ابلهانه بود سالها بود سیگار نمیکشیدم. بله اما حالا دلم میخواست، زندگی همین است .... اراده راسختان را در ترک سیگار تحسین می کنید و بعد یک صبح سرد زمستان تصمیم می گیرید چهار کیلومتر پ

مسخره است ، عبارات از عهده بیان واقعیات بر نمی آیند .

باید خیلی ترسیده باشی تا معنای عبارت «عرق های سرد » را بفهمی یا خیلی مضطرب بوده باشی تا بفهمی «شکمم گره خورده » واقعاً یعنی چه ؟ نه ؟

صفحه 53

مادر بزرگم می گفت : در آن دوران غذاهای خوشمزه ، شوهر های مهربان را به خانه می کشاند.

- مامان بزرگ من سر در نمی آورم ، سر در نمی آورم... آشپزی بلد نیستم و هیچ گاه دوست ندارم کسی را به زور به خانه بکشانم .

روی زمین نشستم و سرم را میان دستانم گرفتم. فکر کردم کاش می توانستم پیچ سرم را از گردنم جدا کنم. آن را روی زمین بگذارم، شوت محکمی به آن بزنم تا آن جا که ممکن است دور و دورتر برود.

آن قدر دور که دیگر نتوان پیدایش کرد.

اما من حتی شوت زدن بلد نیستم.

حتما سرم همان کنار می افتاد.

- میدانی ، اگر جرات بیشتری داشتم ، آن چیزی نمیشدم که تو میگویی ... - متوجه نمیشوم ؟ پشیمان بودم که بیش از این هم جوابش را داده بودم . دلم نمیخواست این گُه را هم بزنم ، دوست داشتم راحتم بگذارند .

چهل و دو سال داشتم و احساس پیری می کردم. نمی دانم چرا همیشه احساس پیری می کردم.
پل جوان بود. پل همیشه جوان و زیبا خواهد ماند.

من پییر هستم. زمخت، پرکار.

در ده سالگی هم ، چهره ام مانند امروز بود فرسوده بود. مدل موهایم همین طور ، همین عینک ها، همین ژست ها، همین دیوانگی های نه چندان جدی در ده سالگی هم بشقابم را برای پنیر عوض می کردم، فکر میکنم...

- میدانی از چه چیزِ من شکایت میکرد ؟ از اینکه خیلی پرچانه ام . ملتفتی ؟ من... خیلی پرچانه ام ! باور کردنی نیست نه ؟ به هر حال راست میگویم... سرم را روی زانویش میگذاشتم و حرف میزدم. ساعت ها حرف میزدم

آدمهایی که احساس گناه میکنند، در بهانه پیدا کردن بسیار قوی هستند، حرف ندارند.